علمی - ادبی
باز بر خاک درت ، روی نیاز آوردم
آن د لی را که شکستی، به تو باز آوردم
کوته از ناز مکن دست تمنایی
دامن اشکی وافسانه جا نسوز غمی است
آنچه از خلوت شبهای دراز آوردم
بر در معبد خورشید به طاعت نروم
همچو مهتاب نظر گاه همه عالم شد
شمع عشقی که به خلوتگه راز آوردم
ترک دل گفتم و در پای تو ا نداختمش
چون کبوتر که به جولا نگه باز آوردم
موج دردی شد و بر جان من سوخته ریخت
هر صدایی که برون از دل ساز آوردم
پشتکار
از تحصیلات، کاری در جهان ساخته نیست؛ زیرا دنیا پر ار انسان های تحصیل کرده ولی شکست
خورده و نا امید است. از استعداد هم کاری در جهان ساخته نیست؛ زیرا انسانهای با استعداد فراوانی
وجود دارند که مایوس و شکست خورده اند. حتی از نبوغ هم کاری ساخته نیست؛ زیرا اصطلاح
(نابغه آس و پاس)تقریباً به شکل یک ضرب المثل در آمده است. تنها چیزی که کیفیت حقیقی
انسان ها را مشخص می سازد، همانا "مفهوم طلایی پشتکار" است.
در پایان نیز اگر شما حتی تا این لحظه تلاش شایسته برای دستیابی به هدف خویش صورت نداده اید
هیچ گاه دیر نیست؛ "هر جا که اراده ای هست؛ راهی هم هست"
هرگاه خواستی دیر نیست
نمی توان آنقدر به گذشته و آینده فکر کرد که حال را از دست داد.
نمی توان آنقدر به داشته ها و نداشته ها اندیشید تا دارایی ها را از دست داد.
نمی توان آنقدر به امکانات و عدم امکانات دیگران نگریست تا امکانات را از بین برد.
همه چیز را می توان عوض کرد، فقط به یک شرط و آن هم خواستن
فقط و فقط خواستن، زیرا توانستن همچون سایه ای به دنبال خواستن است.
هرگاه که فکر کردی می خواهی دیر نیست.
نگذار روزی افسوس این لحظه را بخوری که دیگر توانایی های جسمانیت کفاف
همراهی دل و اندیشه ات را نداشته باشد.
فکر کن، به آنچه داری و نداری و از آنچه که داری به نحو احسن استفاده کن و سعی
کن به آنچه که نداری برسی
شاید آنقدر محبوبیت نداشته باشی، شاید آنقدرامکانات مالی نداشته باشی، نداشتن هیچ کدام از
این ها به اندازه نداشتن اعتماد به نفس درد ناک نیست با اعتماد به نفس
به هر آنچه که نداری می رسی.
سعی کن، آنقدر سعی کن که روزی حس کنی تمام تلاشت را کرده ای و دیگر چیزی از
نداشته های قبل نیست که آزارت دهد.
تو می توانی ، من این اراده و میل را در تو می بینم، در شور نگاهت وقتی که چشم در
چشم یک مشکل می شوی و به آن لبخند می زنی .
تو می توانی به همه ثابت ثابت کنی آنچه را که هستی. فقط در طول این راه درست
بیندیش، به سوی هد فت گام بردار و با توکل به مهربانی که تو را آفریده پیش برو و
اگر زمانی اندکی از راهی که پیش گرفته ای خارج شدی آنقدر بر خودت خرده مگیر و
آنرا به حساب کم تجربگی هایت بگذار اما سعی کن تجربه ات به اشتباه نینجامد زیرا
که تجربه زمانی تجربه است که فقط یک بار آن را اتجام دادی و اگر تکرار کردی به
اشتباه مبدل می شود
.
هیچ گاه فراموش نکن که انتقاد پذیر باشی نه هر نوع انتقادی بلکه انتقاد های
منطقی را .
غمهایت را جار نزن چون همین د رد های روزگار است که تو را همچون یک خمیر شکل
می دهد و بزرگت می کند .
نقطه ضعف هایت را نشان نده اما سعی کن آنها را از بین ببری .
هرگز فراموش نکن که آن روح الهی در وجودت همان عشق است و احساس که اگر
آنرا همواره در زندگیت نداشته باشی هیچ چیز نداری...
ای کاش ، با فکر و اندیشه زندگی کنیم تا تنها با حقایق زندگی رو برو شویم و ببینیم آیا می توانیم،
درسهای زندگی را بیاموزیم و هنگام مرگ نگوییم ، اصلا زندگی نکرده ام.
(والدن)
به خاطر داشته باش ، آنجه باعث غرق شدن می شود ، فرورفتن در آب نیست، ما ندن در زیر آب است.
(ناپلئون)
غیر ممکن کلمه ایست که فقط در فرهنگ لغت احمق ها یافت می شود .
(ناپلئون)
در تعمق و تفکر هیچ رمزو رازی وجود ندارد ، همه مردم اغلب به فکر فرو میروند ولی کمتر اتفاق می
افتد که تفکر سازنده داشته باشند.
(ژوزف مورنی)
ماموریت شما در زندگی بی مشکل زیستن نیست، با انگیزه زیستن است.
خدا
به مادر گفتم آخر ا ین خداکیست
که هم در خانه ها هست و هم نیست
تو گفتی مهر بانتر از خدا نیست
دمی از بندگان خود جدا نیست
چرا هرگز نمی آید به خوابم
چرا هر گز نمی گوید جوابم
نمازصبحگاهت را شنیدم تو را دیدم خدایت را ندیدم
به من آهسته مادرگفت: فرزند
خدا در بوی و رنگ گل نهان است
بهار و باغ گل از او نشان است
خدا در پاکی و نیکی است فرزند
بود در روشنایی ها خداوند
دل کس راز بی مهری میازار
برای مامانی عزیزم
کاش بودی تا دلم تنها نبود
تا اسیر غصه فردا نبود
کاش بودی تا برای قلب من
زندگی اینگونه بی معنا نبود
کاش بودی تا لبان سرد من
قصه گوی غصه غم ها نبود
کاش بودی تا دور دست عاشقم
غافل از لمس گل مینا نبود
کاش بودی تا زمستان دلم
این چنین پر سوز و پر سرما نبود
کاش بودی تا فقط باور کنی
بعد تو این زندگی زیبا نبود
دستان سبز نيايش;
در انتظار توست;
ای ايستاده بر رفيع ترين قله های عشق
و تو اينگونه نجوا می کردی با آفتاب
و همواره ياد آفتاب را از درخت می پرسيدي؛
از تپش ريشه های گمشده در خاک ....
